Nieuwe RSS-Feed

Een nieuwe RSS-feed voor mijn blog: http://daanbultje.nl/weblog/?feed=rss2

Baasje gevonden

Update: De eigenaar van Zoë (want zo bleek ze te heten) heeft de grijze poes inmiddels opgehaald. Mijn oplettende zusje Lotte had gezien dat op een andere site de vermissing van een kat in Gravenburg was gemeld. En inderdaad: 1+1 bleek 2. Kortom, geen gezelschap meer voor Joop. Hoewel, hij mag natuurlijk altijd bij ons op schoot!

Oorspronkelijk bericht:

Sinds enkele dagen heeft onze kat Joop in de garage gezelschap van een grijze poes. Op zich best gezellig voor Joop, maar het zou verdrietig zijn als ergens een baasje bezorgd zit te wachten op haar terugkeer. Kortom: mensen uit de omgeving van de wijk Gravenburg in Groningen. Is deze poes misschien van u?

Gezonde babbel

Potverdikke, alweer een tijdje niet geblogd. Snel, een excuus. Ehm, iets van een nieuwe trend, DSB, griep, nee dat is het niet. Juist, ik heb het! Twitter! Daar komt het door. Vroeger liep je een paar dagen rond met een idee voor een blog, tot je er eens lekker voor ging zitten om het in een paar alinea's op te tikken. Maar sinds ik twitter, knal ik de hele tijd mijn gedachten de wereld in zodra ze in me opkomen. Het lucht wel op en 140 tekens zijn snel gevuld. Maar het komt het bloggen niet ten goede. Maar ik weet het goed gemaakt: vandaag blog ik en kondig de nieuwe blog meteen aan via Twtter zodra die online staat.

Want er is genoeg gebeurd de afgelopen tijd. (Followers via Twitter, niet gaan lopen klagen dat ik de volgende wetenswaardigheden in een eerder stadium al getweet heb!). Zo heb ik gejobhopt. Sinds 15 september werk ik bij het UMCG als beleidsmedewerker Healthy Ageing. Op initiatief van onder andere het UMCG is een netwerk gevormd van organisaties, bedrijven en overheden rondom het thema gezond ouder worden. Dan moet je niet meteen aan ouderen denken: het gaat om het hele proces van ouder worden, dus van de wieg tot het graf. Het doel is dat Noord-Nederland binnen Nederland en Europa de specialistische regio wordt als het gaat om gezond ouder worden. Het is mijn taak om het idee 'Healthy Ageing' wat concreter te maken, zowel binnen het UMCG als daarbuiten, zodat het wat meer gaat leven. Dus een leuke mix van beleid en communicatie.

Een belangrijke pijler van Healthy Ageing is LifeLines, een onderzoek onder 165.000 mensen, vooral Noord-Nederland, die gedurende 30 jaar gevolgd worden. Het doel is om erachter te komen waarom de ene persoon gezond oud wordt en de andere relatief jong bepaalde klachten krijgt. Zie de reportage van RTV Drenthe:

En voor de liefhebber is er ook een nieuwe Healthy Ageing-brochure

Daar was ze dan

Mooi is ze hè. Marie heet ze. 51 centimeter groot en 3985 gram zwaar. De uitgerekende datum voor haar geboorte was 8 februari, maar ze besloot te wachten tot 21 februari. Nou ja, wachten, als het kon was ze nog wat langer blijven zitten. De mensen van het UMCG hebben het proces wat op gang gebracht. Geweldige mensen trouwens. Net als de mensen van de kraamzorg. Maar het meest fantastisch is de moeder van Marie. Die heeft een prachtig wezen op de wereld gezet! 

Veel superlatieven hè? Mag wel even toch, als trotse vader!

Anticyclisch leven

Volgens berichtgeving in diverse media heeft de financiële crisis een sterke impact op keuzes die mensen maken. Zo wordt er minder getrouwd, er wordt gewacht met het kopen van een huis en naar verwachting zullen er in de komende tijd minder kinderen geboren worden. In dat opzicht begint mijn leven aardig anticyclische trekken te krijgen: deze zomer getrouwd, in december een nieuw huis betrokken en tussen nu en een paar weken verwachten mijn vrouw en ik ons eerste kind. Mooie verhalen voor later: "ik weet het nog goed, de tijd waarin je geboren werd, het was crisistijd!"

In Volkskrant Magazine deze week een artikel over jonge vaders: "Was het veertig jaar geleden heel gewoon om als man halverwege de 20 een gezin te beginnen, tegenwoordig stellen hoogopgeleide mannen en vrouwen dat steeds langer uit". Volgens het CBS werd in 2006 3 procent van de mannen voor z'n 25ste vader en 15 procent tussen de 25 en 30 jaar. In het artikel wordt iemand van het Nederlands Interdisciplinair Demografisch Instituut aangehaald: "(...) mensen willen reizen, genieten van hun relatie en vrijheid, voor ze de ultieme verantwoordelijkheid aangaan." Ook de gevreesde nadelige effecten op de carrière leiden in de regel tot uitstel.

Nu ben ik vrij nuchter ingesteld, evenals mijn wederhelft, en heb niet allerlei zware gedachten en overwegingen bij het ouderschap. Het lijkt me vooral erg leuk en spannend. Je actieradius wordt wat kleiner en het kan zijn dat een carrière anders verloopt, maar ik was toch al niet echt een carrièreplanner. En naar verwachting zijn voor m'n vijftigste de kinderen het huis alweer uit. Trekken we op ons tachtigste bij de kleinkinderen in!

Our House

5,6 miljoen! Serious Request van 3FM heeft weer een fantastisch resultaat opgeleverd. Een knappe prestatie van de drie dj's in het glazen huis in Breda, zeker in deze tijden van kredietcrisis. En het blijft de ideale opmaat naar de kerstdagen. Gevoel van saamhorigheid: samen aan de bak voor het goede doel. En dan met kerst kan iedereen zich overgeven aan de eigen melancholiek tijdens de top 2000.

Inmiddels is het ook een beetje traditie dat Sippy en ik een plaatje aanvragen bij Serious Request. Dit jaar was het 'Our House' van Crosby, Stills, Nash & Young. Het is nog gedraaid ook, rond half zes 's middags afgelopen zondag. We vonden het wel een toepasselijk nummer omdat we op 1 december de sleutel van ons nieuwe huis gekregen hebben. Dus Serious Request was onze arbeidsvitamine tijdens het uitpakken van verhuisdozen.

Het glazen huis stond jaren in Utrecht, dit jaar in Breda, dus logischerwijs moet het volgend jaar maar in Groningen komen te staan. Want laten we wel zijn: drie dj's die zes dagen niet eten, dat past goed bij de Groninger nuchterheid!

Puppy

'Een weblog is als een puppy'. Mijn fractievoorzitter maakte destijds zo'n treffende vergelijking dat ik het maar gebruikte als startpunt van de workshop 'weblogs schrijven'. Ik gaf deze workshop tijdens een trainingsdag van de PvdA die gehouden werd in Meppel. In zekere zin ook nog een thuiswedstrijd omdat ik 27 jaar geleden in deze plaats geboren werd. Maar goed, terug naar de puppy!

Het is een treffende vergelijking omdat je zowel aan een puppy als aan een weblog voor langere tijd vastzit. Het vergt regelmatig onderhoud en enig doorzettingsvermogen. Je krijgt er een hoop voor terug, maar het werk moet wel even verzet worden.

Het leuke van het geven van zo'n workshop is dat je ook voor jezelf verbeterpunten vaststelt: misschien moet ik toch maar wat regelmatiger een stukje schrijven. Misschien leg ik bij sommige onderwerpen niet duidelijk genoeg uit hoe het in elkaar zit. Jargon ligt op de loer. Politiek kent een hoog ons kent ons gehalte.

Kortom, de puppy kan kwispelstaartend uit z'n mandje komen! December komt er aan en dan barst het immers van de goede voornemens. Dus voortaan even vaker een digitale frisse neus halen als ik met mijn puppy uit wandelen ga over de digitale voetpaden.

microsokjes voor microkredietjes

(vrienden, familie, en kennissen van) jonge ouders opgelet! Geef de kleine warme voetjes en schenk gelijktijdig een microkrediet aan ondernemers in de derde wereld. Zodat ze er beide warmpjes bij zitten.

Ga naar http://ekstershop.mamamuis.nl/#home voor de details.

Echt genoten

Eén woordje van twee letters, gevolgd door twee ringen. Je leeft er een tijd lang naartoe en kan er een levenlang op voortbouwen. Afgelopen donderdag heb Sippy en ik formeel laten vastleggen wat we al lang wisten: we willen samen oud worden. Het was een fantastische dag.

Bij het stadhuis op de Grote Markt in Groningen werden we enthousiast begroet door een menigte van familie, vrienden en collega's. Je waant je even een filmster op de rode loper. We verkeerden in de gelukkige omstandigheid dat onze goede vriend Huub het huwelijk kon voltrekken. Gemeenteraadsleden mogen namelijk optreden als buitengewoon ambtenaar van de burgelijke stand (BABS). Huub kent ons beide door en door en hij hield een mooi en warm verhaal; over de eerste ontmoeting, hoe lang het nog heeft geduurd voor het wat werd tussen ons en hoe we sindsdien onafscheidelijk zijn. Vervolgens was het woord aan ons en we hebben ons goed aan de tekst gehouden: tweemaal ´ja´. Qua ring vreesde ik het ergste met mijn knokige vingers, maar het ging gelukkig betrekkelijk eenvoudig. We bezegelden het met een kus, en daarmee was het formele deel ten einde. De spanning was eraf, tijd voor de ontspannen tweede helft.

Het feest vond plaats rond het huis van Sippy's tante in Beetsterzwaag. We hadden ontzettend veel geluk met het weer: een lekker zonnetje, de hele avond kurkdroog. Dus de tenten bleven zo goed als ongebruikt in de hoek staan. Op zo'n feest merk je pas goed hoeveel fijne mensen je in de loop der tijd om je heen verzamelt. Als bruidspaar kom je door het welkom heten, cadeau-in-ontvangst nemen en afscheidnemen er amper aan toe om uitgebreid met mensen te praten. Maar dat geeft ook helemaal niks. Iedereen had het naar de zin, eten en drinken in overvloed, lekker weer, kortom: genieten.

De huwelijksreis laat nog een weekje op zich wachten, twee weken Sicilië, daar kijken we ontzettend naar uit. En als onze huwelijksdag een voorbode is van de jaren die gaan volgen, dan gaan we een prachtige toekomst tegemoet.

Ik wens jullie...

Hele fijne dagen tussen kerst en oud & nieuw!

Walk of shame

Ik heb het aantal stappen niet geteld. Maar de tijd die nodig was om naar de brievenbus te lopen, gaf genoeg gelegenheid om me bewust te zijn van het moment. Dit moment zou ik niet nog eens meemaken, had ik me bij de vorige gelegenheid voorgenomen. Ik zou me niet nóg een jaar inschrijven bij de Rijksuniversiteit Groningen. Dat was mijn eer te na.

Dus daar liep ik, met de bekende envelop in de hand. Herinschrijving is zo makkelijk als wat: kloppen de gegevens nog? Handtekening zetten. En de RUG machtigen in 8 termijnen het collegegeld af te schrijven. Het was de zevende keer dat ik de wandeling maakte.

Natuurlijk, ik kan me gaan verschuilen achter vier jaar lidmaatschap van Provinciale Staten, de werkzaamheden in diverse campagnes, een halfjarig dienstverband bij de WBS, een nieuwe baan bij VNO-NCW Noord ... Maar uiteindelijk had het gewoon klaar moeten zijn.

Gelukkig komt er nu eindelijk schot in mijn scriptie. Al het benodigde onderzoek is zo langzamerhand wel gedaan, nu is het een kwestie van schrijven. De planning is om voor 1 september mijn eerste versie in te leveren. Dan kan ik me hopelijk snel weer uitschrijven.

Ben d'r klaar voor

Zo, vakantie zit erop. Korte broek en t-shirt worden weer verruild voor een wat netter kloffie. Even wassen en strijken (met veel dank aan mijn wederhelft!) en dan kan ik er weer een tijdje tegenaan.

Haas

In Nederland is het een haas, in de VS is het een bunny en in Nieuw Zeeland is het traditie om ze met pasen af te schieten. ("Bij de traditionele paashazenjacht in Nieuw-Zeeland zijn 16.000 hazen gedood, 6000 minder dan vorig jaar. Toch zijn de boeren tevreden. De jacht is bedoeld om grasland te behoeden voor een plaag." Bron: nos.nl). Dat gaat de 'kiwi's' eieren kosten!

Een boek!

Geluk zit in kleine dingen. Zoals het lezen van een boek. Op m'n stoel, in het zonnetje, kat op schoot. Heerlijk. Alleen had ik de afgelopen drie maanden eigenlijk niet de rust om te gaan zitten lezen. Als ik met een boek op schoot zit, terwijl in m'n achterhoofd alle dingen die ik nog moet doen voorbij schieten, dan hou ik het maar een paar bladzijden uit. Des te merkwaardiger is het dat ik een voorliefde heb voor dikke boeken. let wel: bij het kopen. Het is toch een prachtig gezicht, zo'n vuistdik meesterwerk in je boekenkast. Maar als het op lezen aankomt, zinkt de moed al snel in de schoenen. Dan dreigt het al snel nóg een taak op de onuitputtelijke to-do-list te worden. En dat moet je niet hebben, want lezen doe je in de regel om te ontspannen.

Daarom had ik gisteren gewoon maar ingepland als dag om te lezen. Verder niet zoveel, alleen maar lezen. Ik had een verse stapel boeken tot mijn beschikking, omdat een gulle gever met een stapeltje boekenbonnen had toegestopt. Dus op naar de boekhandel. Ik kon het niet laten, heb A.F.Th.'s Het Schervengericht (1050 pag) gekocht. Ik heb zo ongeveer alles van 'm gelezen. Ben erg benieuwd. Verder kocht ik Wim Kayzer's 'De Waarnemer' over een arts die het Noorden verruilt voor het leven op een verlaten hoeve tussen de bergen in het Zuiden. Maar uit nieuwsgierigheid las ik gisteren mijn derde aanwinst: Norwegian Wood door Haruki Murakami. Tim Krabbé kon laatst alleen maar in superlatieven praten toen hij het over de werken van Murakami had. Ik vond het een prachtig boek. Opvallende stijl, niet te pretentieus, maar ook weer niet te licht verteerbaar. Een soort Japanse Arnon Grunberg, al is dat een wat loze vergelijking. In elk geval zal ik snel weer wat van 'm lezen, al was het alleen al om er niet weer drie maanden overheen te laten gaan.

Een vloek en een zucht

Het is even schrikken als je niks vermoedend de trein uit komt en geconfronteerd wordt met 12 posters met de tekst “Daan!”. Welke organisatie gebruikt mijn naam ijdel? Het blijkt de Bond tegen het Vloeken te zijn. Want, zo is de boodschap, het is net zo raar om de naam Daan te gebruiken bij het vloeken als de naam van Jezus.

Hier begeeft de bond tegen het vloeken zich op glad ijs. Want als ze met een alternatieve vloek komen (in dit geval: Daan!), geven ze daarmee dan niet aan dat vloeken wél geoorloofd is? Dus dat het alleen nog om de inhoud gaat? In hoeverre zijn ze dan nog tegen vloeken?
Misschien is deze bond er wel achter gekomen dat het bijzonder ongezond is om teveel op te kroppen. Blijkt de levensverwachting van de gemiddelde Bondgenoot tegen vloeken 5 jaar lager te liggen dan het landelijk gemiddelde!

Maar is 'Daan!' dan een goed alternatief? Ik heb altijd begrepen dat vloeken vooral samenhangt met de gebruikte klanken: de harde G, de T, V, D, (de M in iets mindere mate) en dat ook de S-klank enorm oplucht. Geertruida zou dan toch een betere optie zijn. Of Gustavo.

Begrijp me niet verkeerd, als het mensen oplucht, roep dan vooral “Daan!!!” Dat hebben mijn ouders regelmatig gedaan, m'n vriendin doet het nog wel eens als ik vervelend ben. Ik heb liever dat mijn naam op die manier ijdel gebruikt wordt, dan door een nuffige Bond zonder wezenlijk doel.

Is het geen plaatje!

Sorry hoor, moet even: Kijk nou toch eens, is het geen plaatje? Het is een van de nieuwste aanwinsten van de provincie Groningen: Claire Joy Sophie Broekhuizen. Claire is de dochter van mijn goede vrienden Laura (tevens fractiegenoot) en Martijn. Ze is op 19 september geboren en hier ligt ze heerlijk in m´n armen te slapen. Mooi he?